A. Z., Antoni Kamiński
Adam Zagajewski

Urodzony w 1945 roku we Lwowie polski poeta, eseista, prozaik, tłumacz. Jest synem prof. Tadeusza Zagajewskiego – pioniera polskiej elektroniki (1912-2010). Tuż po II wojnie światowej jego rodzina została wysiedlona ze Lwowa. Dzieciństwo spędził w Gliwicach, lata uniwersyteckie w Krakowie, gdzie studiował psychologię i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był związany z krakowską Nową Falą, a w latach 70. z niezależnym ruchem literackim. W 1982 roku przeprowadził się do Paryża.

Poezja, proza i eseje Adama Zagajewskiego zostały przetłumaczone na wiele języków m.in. angielski, francuski, hiszpański, hebrajski, szwedzki i węgierski. Autor jest laureatem m.in. Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1975), nagrody Vilenica (1996), Nagrody Adenauera (2002) i zwanej „Małym Noblem” Międzynarodowej Nagrody Neustadt w dziedzinie literatury (2004). Został także odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Prowadził kurs „creative writing” na uniwersytecie Houston w Stanach Zjednoczonych. W 2002 roku wrócił na stałe do Polski. Mieszka z żoną, aktorką i tłumaczką Mają Wodecką w Krakowie.

O swojej twórczości powiedział: „nigdy nie będę kimś, kto pisze wyłącznie o śpiewie ptaków, chociaż śpiew ptaków bardzo podziwiam, ale nie do tego stopnia, żeby usunąć się ze świata historycznego, bo świat historyczny jest też pasjonujący. To co mnie naprawdę interesuje, to splecenie świata historycznego ze światem kosmicznym, tym nieruchomym, czy raczej: ruchomym, ale w zupełnie innym rytmie. Nigdy nie będę wiedział, jak te światy ze sobą współistnieją. One walczą ze sobą i uzupełniają się – i to dopiero jest warte refleksji”. (mn)