Gmach Urzędu Skarbowego przy ul. Żwirki i Wigury 15-17 (Drapacz Chmur) w Katowicach

Budynki mieszkalne
Budynki użyteczności publicznej
Architektura modernistyczna
funkconalizm
Stefan Bryła i Tadeusz Kozłowski
1929-1934
Gmach Urzędu Skarbowego przy ul. Żwirki i Wigury 15-17 (Drapacz Chmur) w Katowicach
ul. Żwirki i Wigury 15
Katowice

Jedną z wizytówek międzywojennej architektury Katowic jest nazywany „Drapaczem Chmur” wieżowiec, zlokalizowany u zbiegu ulic Żwirki i Wigury i M. Skłodowskiej-Curie. Został zbudowany w latach 1929-1934, według projektu Stefana Bryły i Tadeusza Kozłowskiego. Ma 14 pięter (17 kondygnacji) i w momencie ukończenia budowy był drugim katowickim wieżowcem i jednym z najwyższych gmachów w kraju.
Przy budowie zastosowano nowatorską na tamte czasy konstrukcję szkieletową, o której opowiadał film „Budownictwo żelazno-szkieletowe, jego zasady i zastosowanie”. Obraz, którego głównym bohaterem był właśnie katowicki wieżowiec, miał premierę zanim budowa gmachu została zakończona.
Na „drapacz chmur” składają się dwie części – niższa, ośmiokondygnacyjna (z dwiema kondygnacjami podziemnymi) oraz wyższa – siedemnastokondygnacyjna (trzy kondygnacje podziemne). Wysoka część budynku ulokowana jest na roku ulic. Wzrok przechodniów przyciąga jej symetryczne rozczłonkowanie w postaci uskoków oraz narożnikowe okna.
W gmachu pierwotnie znajdowały się: Urząd Skarbowy, Kasa Skarbowa, Urząd Katastralny, Urząd Akcyz i Monopoli oraz Urząd Opłat Stemplowych. Ponadto mieściły się w nim także luksusowe, jak na lokale w centrum miasta, mieszkania dla pracowników urzędu. Po wojnie w wieżowcu mieszkalni m.in. Kalman Segal, Bolesław Lubosz oraz Gustaw Holoubek i Kazimierz Kutz.
W piwnicach budynku znajdowała się pralnia z suszarnią. Był on także wyposażony w trzy windy – w tym jedna pospieszną i jedną towarową.
Obecnie w części budynku znajduje się Urząd Skarbowy oraz lokale mieszkalne.